ورزش همیشه به من حال خیلی خوبی می‌داد. یادم میاد اکثر وقتا غذامو با خودم می‌بردم باشگاه تا بتونم بیشتر بمونم، بیشتر تمرین کنم و با بقیه صحبت کنم.

ابداع حرکات جدید یه حس وصف‌نشدنی بهم می‌داد؛ حس اینکه چیزی رو خودم کشف کردم و حالا می‌تونم به دیگران یاد بدم. وقتی می‌دیدم یکی از اون حرکت استفاده می‌کنه و لذت می‌بره، تازه می‌فهمیدم مسیر درستی رو انتخاب کردم.

همون‌جا بود که تصمیم گرفتم دیگه فقط یه ورزشکار نباشم. رفتم سراغ یادگیری اصولی، درس خوندم، آموزش دیدم تا بتونم این راه رو صحیح‌تر ادامه بدم.

الان ۷ ساله که سیاوش بیرجانی به عنوان مربی بدنسازی فعالیت می‌کنه. هنوز همون آدمم: غذامو توی باشگاه می‌خورم، استراحت می‌کنم و عاشق اینم که بقیه رو توی مسیر تغییر همراهی کنم. این شغل منه، ولی برام یه سبک زندگیه.